Een blog over jezelf tegenkomen

Vandaag herinnerde ik me plots een tekst die ik in 2009 had geschreven. Het is een verhaal over dat ik mezelf tegen kom, lijfelijk, alsof het werkelijk een tweede persoon is. Ik beschrijf hoe fijn het is, maar ook hoe het eindigt met een knallende ruzie en het vertrek van andere ik.

Tien jaar later bekijk ik het vanuit een heel ander perspectief. Er zat meer in die tekst dan ik dacht. Knallende ruzie met mezelf maken is inderdaad hartstikke fijn. Al het conflict in mezelf keihard toe staan, alle personen die ik was, alle blauwdrukken waaruit ik ben gevormd, alle overtuigen waar ik mee ben opgegroeid en die ik nu heb, gewoon toelaten. Mee laten kletsen, schreeuwen. Het wil gehoord worden, het heeft allemaal iets te zeggen. En als iedereen gesproken heeft, dan geef ik iedereen een passende plek. In de versie van 2019 mag ik lekker blijven. Want mezelf tegenkomen, is het beste wat me ooit is gebeurd.


Ik + Ik = Ik

Minor Creërend Schrijven 2009

Opeens zag ik mezelf. Ik was eventjes in de war. Omdat ik daar helemaal niet zat. Ik was namelijk aan het lopen. Maar mijn lopende ik, zag mijn zittende ik.

Mijn zittende ik lachte naar me. Ik vond het wel grappig geloof ik. Dus ik liep naar mezelf toe en ik ging naast mezelf zitten.

Het voelde heel vreemd om naast mezelf te zitten. Het was ook heel vreemd toen zittende ik ging praten. Het was helemaal bizar toen ik rondjes om mezelf ging lopen, om te zien hoe ik er van alle kanten uitzag. Daarna sloeg ik een arm om mezelf heen, om te weten hoe ik voelde. Ik liet mezelf een stukje dansen om te zien hoe ik danste. Ik liet mezelf zingen, om te horen hoe ik zong. Ik vond mezelf wel leuk. Niemand begreep mij beter dan ik. Niemand kon beter om mijn grappen lachen dan ik. Niemand had zoveel dezelfde interesses als ik. Dus ik besloot ik te laten logeren bij mezelf. Zodat we de volgende dag samen kleren konden kopen, om te zien hoe het stond.

De dag begon heel leuk. Ik, maar ik eigenlijk ook, had een beetje moeite met opstaan dus toen duurde alles heel erg lang. Ik had ook niet genoeg te eten, omdat we samen het dubbele moesten eten van wat ik normaal at. En dat had ik niet. Dus toen gingen we heel veel boodschappen halen en alles eten wat we lekker vonden.

Maar het leuke veranderde al gauw in een verschrikking. We gingen winkelen en alles wat ik wilde, wilde ik ook. Dacht ik iets origineels gevonden te hebben, had ik het ook. Vaak was er maar één exemplaar van. Dan moest ik het laten liggen, omdat ik het anders niet eerlijk vond voor andere ik. Andere ik dacht daar precies hetzelfde over. Dus ik kon ook niet stiekem iets wel meenemen en dat andere ik het niet had. Want dat deed ik niet. Uit principe. Ik zag dat andere ik zich ook ergerde hier aan. Dat merkte ik aan ik, omdat ik dan op een bepaalde manier doe. Dat is heel irritant. En dat weet ik ook.

Maar het ergste van de dag was misschien wel toen we mijn vriendje tegen kwamen. Hij snapte er natuurlijk niets van dus legde ik hem het hele verhaal uit van ik. We liepen verder in de stad, maar hij was alleen maar bezig met ik. Ik pikte hem helemaal in. Ik vond hem wel leuk geloof ik en dat vond ik helemaal niet leuk, want mijn vriendje wilde ik niet delen. Ook niet met mezelf. Dus ik zei er wat van. Ik zei er ook wat van. Want het was namelijk ook ik haar vriendje. Toen werd ik boos en ik maakte voor het eerst knallende ruzie op straat. Met mezelf. Ik had nog nooit zo’n ruzie gemaakt. Eigenlijk was het ook wel fijn, om een keertje zo ruzie te maken. Dus dat zei ik tegen mezelf. Dat vond ik eigenlijk ook. Toen was het ook wel weer goed, maar ik is daarna wel gegaan en nooit meer terug gekomen.

PS anno 2019: Hilarisch dat het dus misgaat tijdens het winkelen. Eerlijk gezegd voelt dat nu een super oppervlakkig, maar goed laat ik me niet ergeren aan mijn 19-jarige schrijvers-ik, want dan wordt dit verhaal wel heel Inception/The Butterfly-Effect/Matrix/-achtig.

PPS anno 2019: Ook hilarisch dat ik beschrijf dat ik te weinig eten had. Ik heb altijd honger.

Ik + Ik = Ik

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *