Ik kijk naar mezelf in de spiegel. Ik heb zojuist een “little black dress” aangetrokken, eentje die ik heb afgeknipt aan de onderkant zodat ie er een beetje punky uitziet. Daar overheen draag ik straks een spijkerblouse en in mijn oren doe ik grote oorringen. De actrice die Maeve Wiley speelt is vandaag de inspiratie.

Ik buig naar de spiegel toe en zie mijn lege ogen en mijn vale huid van vandaag. Ik voel me ontzettend zwaar en voel dat er een groot verdriet en een zwaar hart zit. Het vraagt om opengebroken te worden, maar ik besluit dat het nog niet het moment is. Ik ga straks met iemand praten. Dan wil ik het toelaten. Dan pas.

Ik heb er zo mijn redenen voor. ‘Anders wordt heel mijn dag een zwarte dag.’ ‘Hoe moet ik dan straks nog die trein in?’ ‘Of: ‘Dan voel ik me straks al beter als ik daar ben. Dan heb ik geen therapeut meer nodig. Daar heb ik geen zin in, ik heb andere input nodig. Ik doe het zo’.

De hoofdpijn die begint in mijn achterhoofd zegt iets heel anders. Ik weet ook beter. Toch negeer ik het.

Ik kijk nog steeds in de spiegel. Ik raak mijn wang aan en zeg hardop met een Frans accent, “Chèrie, laten we een petit peux de maquillage op je ke-ziecht doen”. Ik begin met bronzer, voor wat kleur op mijn gezicht. Daar heb ik een grote make-up kwast voor, die ik altijd zo chique vind, ook al is het maar doodgewone kwast die ik al jaren gebruik.

Terwijl ik mijn jukbeenderen wat scherper maak zeg ik: “Oui oui ja een beetje zo jaoh”. Ik bekijk het resultaat in de spiegel. Dat is beter, maar ik zie dat mijn ogen nog dof staan.

“Ah wachkt”, zeg ik met een Frans accent, “een beetje de mas-ca-rá”. Ik zoek mijn mascara. “Als iek ut kan vinduhn” mompel ik in mezelf.  Ondertussen denk ik: ‘Jeetje als ik het nu niet kan vinden wat wil het universum dan zeggen?’ maar ik vind de mascara te snel om dat als een “teken” op te vatten.

Dat is mijn bui de laatste tijd. Ik ben hoop aan het verliezen en ik eis zowat tekens van het universum, of ik zit er veel te veel naar te zoeken. Maar mijn hart is hartstikke dicht.

De tekens komen altijd naar me toe wanneer ik er niet op wacht en ze zijn er nog steeds. Maar mijn ongelovige nuchtere zelf wil dingen aan gaan pakken, oplossen, controle nemen. Een gedachte die er de laatste tijd vaak is zegt: Het leven gaat te langzaam!!! Ik zou ergens anders moeten zijn!!!!

“Oui oui, een beetje zo zo”, zeg ik, schijnbaar ongestoord. Aandachtig breng ik de mascara aan op mijn wimpers. Ondanks de hersenspinsels voel ik mijn Franse alter-ego helemaal.

Mijn groene ogen worden nu omlijst door de zwarte mascara waardoor ze weer wat krachtiger overkomen. Ik kijk mezelf aan. Ik zeg; “Mon chèrie, dat je sombèr bènt, dat ies ok, en je kuont tègelijkèrteijd dat een petit peux dramatisch doen, met een petit peux maquillage op je ke-ziechtjè.

Ik pauzeer dan even, en zeg dan plotseling iets wat helemaal niet van mij lijkt te zijn:

“Jezelf opmakehn is niet èt verdriet wèg stoppèn, èt is de schkoon-eijd ervaren van wat er op dat mo-moint ies”.

Ik stop en kijk mezelf nog eens aan. Dan herhaal ik de woorden en laat ze even op me inwerken. Jezelf opmaken is niet het verdriet wegstoppen, het is de schoonheid ervaren van wat er al is. Ik moet een beetje lachen om de cheesy tegeltjeswijsheid of de #inspirationalquote dat het in zich heeft. Maar toch. En waar kwam dat ineens vandaan? Ik glimlach om dit kleine mysterie.

“Bisou bisou chèrie”, zeg ik mezelf dan gedag. Ik kus in de lucht en zeg: Iek ga àn mijn dagk begkinnen.



Ps. Even wat credits naar Marieke Plasier van Beleef je portret. Zij maakte deze lekker dramatische foto’s tijdens een boudoir shoot. Un petit peux de dramatique dans la baignoir is nooit verkeerd.

Fotocredits: Beleef je Portret – Marieke Plasier. Make up: Kim Laanbroek
Sombèr in de maquillage

Eén gedachte over “Sombèr in de maquillage

  • mei 23, 2019 om 12:14 pm
    Permalink

    Mooi meis 💕

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *