Durf jij schaamteloos te flaneren op straat, of wil jij jezelf liever wegstoppen onder een steen? Alhoewel ik nooit een grijze muis ben geweest, was het altijd vechten tegen een onzekerheid die zijn wortels vond in sletvrees. Ik had er last van en het was extreem.

Leestijd: korter dan 2 minuten


Sletvrees

Ik was 7, met een fascinatie voor de Spice Girls en daarbij behorende buiktruitjes. Maar die buiktruitjes, die waren ordinair, werd mij vertelt.

Het heeft mij 22 jaar gekost, voordat ik genoeg zelfvertrouwen had verzameld om gedag te zeggen tegen de sletvrees die gelinkt was met het dragen van een croptop in het openbaar, op een feestje. Want: gevaar voor het uitzenden van ‘een bepaalde boodschap’ en daarmee, het niet waarborgen van mijn eigen veiligheid.

Nadat ik deze foto nam, ben ik ook nog eens op de fiets gestapt met losse haren,  alleen in de nacht. Was ik helemaal gek geworden? LIVING ON THE EDGE!

Ooit heb ik ergens gelezen dat je met losse haren meer risico loopt voor verkrachting, aanranding of andersoort gevaar als vrouw. Daarom bond ik mijn haren altijd vast voordat ik alleen op pad ging in de avond. Of ik stopte mijn haren onder een capuchon om mij veilig te voelen op straat in de nacht. (Oja.. alsof mijn verdere gestalte niet zou verraden dat ik een vrouw ben, maargoed)

Ik ben sinds mijn pubertijd voorzichtig geweest met mogelijk onveilige situaties zoals deze. Ik was er altijd mee bezig wat ik uitstraalde en of eventueel iets zou uitlokken. Ik dacht hier extreem veel over na. Durfde ik dan wel een iets uitdagendere outfit aan te doen, dan was ik uitermate zelf bewust en niet ontspannen. Had ik sletvrees? Behoorlijk!

De term sletvrees komt van Sunny Bergman, en het heeft alles te maken met de angst om als slet te worden gezien. Er heerst nog altijd een dubbele moraal op vrouwen die hun seksualiteit uiten. Het hangt samen met de opvatting dat als je te maken krijgt met seksueel geweld, hoe groot of klein,  je hier zelf schuld hebt.

Hoe is het dan zo gekomen dat ik nu wèl een croptop durf te dragen en me daarbij veilig voel? Ja.. daar is het paaldansen de doorbrekende factor geweest.

Als je gaat paaldansen, zullen automatisch je grenzen verschuiven over het bedekken van je lichaam. Ten eerste, als je het puur sportief wilt benaderen: het is normaal om mensen te zien sporten in een short en sportbeha. De functionaliteit wint van de preutsheid. Je hebt je blote huid nodig om te plakken aan de paal. Ten tweede, als je meer de kant op gaat van het sexuele aspect van waaruit het paaldansen nu eenmaal grotendeels is ontstaan: Het is allemaal zo normaal om in deze wereld je sexy te voelen en dit ook uit te mogen dragen. Plotseling volg je instagramaccounts van strippers, voormalige strippers en ander soort inspirerende vrouwen (of mannen) die zonder al te veel kleren aan hele zinnige dingen te zeggen hebben. Het blijken gewoon hele normale mensen te zijn die dat soort dingen doen.

En zo verschuiven die grenzen buiten de dansstudio mee. Dagelijks die half ontblote lijven, what’s the deal? Zie daar; het is 2019 en ik draag een croptop naar een feestje alsof het niks is. Het lijkt onschuldig, maar er zit een hele weg achter.


Sunny Bergman heeft met haar documentaires en boeken mijn ogen geopend. De documentaire Sletvrees kun je nog steeds terug kijken op 2doc.nl: 
https://www.2doc.nl/documentaires/series/3doc/2013/sletvrees.html

Nog meer lezen over de empowerment van paaldansen? Ik schreef uitgebreid over het feminisistische karakter van paaldansen in mijn blog van vorig jaar; exotic paaldansen feministisch?! Lees um!

Sletvrees

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *