Ga naar de inhoud
Tilburg, 26 juli 2021

Over waarom boos zijn heel gezond is, over dat als je de afwas gedaan hebt je dood bent en over mijn lievelingsgodin Kali.

Lieve jij, 

Het weer is drukkend en de zomer valt behoorlijk in het water. De restricties worden creatief omgebogen en de discussies over het virus lopen hoog op wat families en vrienden uit elkaar drijft.

Het zou goed kunnen dat je boos bent. Ik zie het om me heen en merk het bij mezelf. Ik ben boos. 

Ik ben boos op heel veel dingen die ik niet in de hand lijk te hebben. De huizenmarkt en de aansluitende frustratie dat ik nooit meer rustig wakker word in dit huis, of dat ik voorlopig even geen performances zal doen op festivals

‘Schiet toch eens op!!’, denk ik vaak.  ‘Ik wil weer door!! Ik wil weer leven!!’

Als ik hier later op terug kijk, dan weet ik dat dit een tijd is waarin ik mijn eigen lessen weer mag toepassen.
Als ik hier later op terug kijk, dan weet ik dat het me heeft verdiept in levenservaring en dat ik anderen er beter mee van dienst kan zijn.
Als ik er later op terug kijk, dan weet ik dat het me dichter bij mezelf heeft gebracht omdat ik, wanneer ik het moeilijk heb, mezelf kan troosten met zachtheid, geduld en liefde terwijl ik voel wat ik voel.

Etcetera etcetera en nog zoveel meer. Dat doet er even nu niet toe. Niet in dit stadium. Nu ontploft en borrelt het. Het schreeuwt: ‘IK BEN ER HELEMAAL KLAAR MEE!’

Weet je waar ik trouwens ook helemaal klaar mee ben? Influencers die dergelijke berichten afsluiten met hoe goed ze er mee om gaan. “Ik doe braafjes mijn ademhalingsoefeningen en dan gaat het beter”

Eeh, toedeledoki. Daar doe ik niet meer aan mee. Waarom moet de nadruk liggen op een happy end van zachtheid en liefde? Als ik iets heb geleerd is dat alles een cyclus is. Het constante gejaag op het eindresultaat van geluk is een utopie.

 

Alsof je de afwas doet en denkt dat het klaar is. De afwas is nooit klaar en dat hoort ook helemaal niet. Als de afwas klaar is, dan ben je dood. Er hoort zich een grote bende op te stapelen die je daarna gewoon weer afwast en dan herhaalt het zich weer. Elke stap in het proces doet ertoe.

Dit zooitje wat je nu intern misschien ook voelt, doet er net zo goed toe als wanneer je je gelukkig voelt.  

Boosheid is een enorm cadeau, die wanneer je deze kunt doorvoelen en kunt doorgronden, een hele belangrijke onderliggende boodschap vertelt. Onder boosheid ligt verdriet en machteloosheid, of …..? Het onderzoeken van de wortels hiervan brengt je in dieper contact met jezelf.

Hierom is Kali mijn lievelingsgodin. Zij is heel krachtig en hartstikke kwaad. Ze herinnert me er aan dat je boos mag zijn, tierend en woedend, omdat je met boosheid voelt dat je een grens hebt bereikt. Je komt op voor jezelf en voelt je innerlijke kracht! Kali verwoest het overbodige en gebruikt daarna de vruchtbare grond voor een nieuw begin. 

Kali is de godin van de cyclus. Het is logisch dat degene die over nieuw leven mag beslissen, ook mag beslissen over de dood. 

Ik hoop dat je met mijn brief wat meer erkenning hebt gevonden in wat je voelt, . Alle gevoelens doen er toe. Het overslaan van het voelen en het direct over gaan naar ‘love and light’ is niet de weg. Het mag schudden, een rommeltje worden. De harmonie mag verbroken worden. Daarna kan het zich weer opbouwen, mèt de nieuwe inzichten die je uiteindelijk hebt opgedaan. Het is een cyclus.

 

Schrijf me vooral terug als jij wilt delen waar jij verschrikkelijk boos om bent geworden. Ik ben deze ochtend in ieder geval goed vloekend begonnen toen er een godvergeten gat werd gedrild in mijn buitenmuur. 

Met woeste groet,
Simone

×