Een litteken op mijn voet van een optreden als danser, uit de tijd dat ik ook een dansstudio had en elke dag trainde of lesgaf. Een paar jaar later een COVID-virus dat me lusteloos maakte, bleke huid, trillende spieren en een zenuwstelsel in disautonomie. Velen dagen thuis, steeds weer kijkend naar dezelfde muren, hetzelfde plafond. 

En nu? Grijze haren verschijnen, en zonder moeite til ik weer zware boodschappen naar boven. Kledingmaten groeien mee, handen krijgen rimpels en toch herken ik mezelf nog steeds.

Mijn lichaam is uitgeput geweest, maar heb ik ook beleefd als oneindig en onverslaanbaar. Het fascineert me dat dit lichaam de huls is waardoor ik het leven beleef. Een samenraapsel van toevalligheden dat zo bepalend is voor hoe ik door het leven beweeg en kán bewegen.

Er is nog zoveel meer over te vertellen. Dit lichaam draagt mijn leven.