Simone Narraina werkt met het lichaam via dans, lichaamswerk en de Epiphora Methode. Waar Epiphora gericht is op herstel van veerkracht bij lichamelijke klachten, nodigen dans en lichaamswerk uit tot introspectie, spel en experiment.
Troost
benoem de dingen zoals ze zijn
Laten we de dingen benoemen zoals ze zijn.
Laten we ze niet oppoetsen, mooier maken, eromheen praten, er een strik omheen doen.
Vind je het niet verwarrend om dat te doen?
Dat omdenken, positief praten, de vreselijkste tegenslag benoemen als cadeau?
Vergeet daarnaast niet het woord ‘niet’
nooit te gebruiken.
Waar ben je bang voor, mijn lieve vriend?
Ben je bang dat dingen dan nooit zullen veranderen,
als je er zelf niet actief aan bijdraagt?
Denk je controle te hebben,
door dingen te benoemen zoals je wilt dat ze zijn
en te ontkennen dat wat er nu is
te pijnlijk, moeilijk of ingewikkeld is?
We kunnen ook de dingen benoemen zoals ze zijn
en tegelijkertijd niet verwachten dat het dan altijd zo is.
We kunnen zeggen dat we niets voelen voor country muziek
of dat kersen lichtrood zijn
om een tijdje later onszelf neuriënd terug te vinden op de muzieknoten van Dolly Parton,
terwijl de kersen inmiddels donkerrood en rijp gekleurd zijn.
We kunnen toegeven dat we hondsmoe zijn,
afgepeigerd,
en dat het lijkt alsof er verdriet in onze harten woont die nooit meer weg lijkt te gaan.
En tegelijkertijd goed voor onszelf zorgen,
verantwoordelijkheid nemen,
om eerder dan we zelf dachten alweer geluk te kunnen voelen.
Ach ik wist het wel,
kunnen we dan zeggen,
het kwam toch nog goed.
Zelfs toen ik niet bezig was,
met dat het goed moest komen.
Vertrouwen
Of zoiets
Waar ben je bang voor
om dingen te benoemen zoals ze zijn?
Woorden zijn geen bezwering,
mijn lieve vriend.
Het zijn slechts echo’s
die een poging doen om de waarheid te bevatten.
Ik heb me nog nooit getroost gevoeld door te doen alsof wat er is,
er niet is.
Ik schreef deze post na een ontmoeting met iemand die ook met mensen met chronische klachten werkt.
Leuk, dacht ik, dan hebben we vast veel gemeen!
Bij diegene is de kanker overwonnen—een cadeau dat kon worden uitgepakt.
Zo werd het benoemd.
Onbewust en onbedoeld houd je je lijf ziek.
Dit stond er in grote letters op de website.
Maar wat zeg je dan indirect over mensen die nooit genezen, dacht ik.
Hebben zij verloren?
Hebben zij het cadeau niet aangenomen?
Is het hun schuld dat ze dood zijn gegaan?
De afgelopen 4 jaar betrap ik mezelf telkens op een diep geïnternaliseerd schuldgevoel.
Het is mijn schuld dat ik ziek ben geworden.
Mijn schuld dat het leven zo anders liep dan ik wilde.
Van schuld wordt niemand beter. Wat wel hielp?
Tijd.
Begrip.
Kennis.
Zorg.
Mijn lichaam kan meer, mits ik het nú zie voor wat het is.
Ik hoop dat mijn woorden mogen versterken.
Laten we de dingen benoemen zoals ze zijn.
Lees meer
Nederlands 
English (UK)