Ga naar de inhoud

Hoera! Ik was jarig!

Wat nu?

Een blog over de leeftijd van 34 jaar, kinderloosheid en een vervreemd lijf na post-covid

Voor zover ik het weet, ben ik de eerste vrouw in mijn familielijn die met 34 jaar zoveel vrijheid heeft. Met de naweeën van post-covid nog in mijn lichaam vraag ik me af, hoe pak je zoiets in godsnaam aan?

Hoera!

Hoera! Het ene moment is het 28 februari 2020. Ik ben net 30 geworden en stap in het vliegtuig naar huis op de dag dat de pandemie Nederland bereikt. Dan knipper ik met mijn ogen, ben ik opeens 34 en is niets meer hetzelfde.

(Niets? Is dat zo?)

De afgelopen tijd ervaar ik veel gevoelens van heimwee en veel onvervuld verlangen. Keuzes die door het leven voor mij zijn gemaakt. Je hebt het leven niet altijd in de hand. Maar soms (vaak) ben ik wel moe van ‘ik geef er wel weer een draai aan’. 

Ik ben mijn plek aan het vinden na de hobbelige post-COVID weg van de afgelopen jaren. Als een mens te vergelijken is met een stad, waar iedere plek staat voor een deel van je identiteit en kwaliteiten waarop je bent gebouwd, dan is dit agglomeraat zichzelf weer aan het herschikken rondom het stadscentrum na een bombardement.

Onbekend gebied in bekend gebied. 
De kern is hetzelfde. 
En toch is alles anders.
Vreemd is dat.

Het woordje 'eigenlijk'

Heb ik je wel eens verteld over het woord ‘eigenlijk’? Een prachtige indicatie van een stiekeme wens. Heel klein en heel subtiel aanwezig.

In het Duits hoor je in dit woord duidelijk de ‘ik’.

Eigent-lich.
Ich.
Eigen-ik.
Eigenlijk.

Ga je te vaak aan de ‘eigenlijk’ voorbij, dan raak je jezelf kwijt. Soms kun je niet anders, laten we wel wezen. Moet je overleven, hebben andere dingen het voor het zeggen of zet je voor een tijd jezelf opzij voor de zorg voor een ander. Wanneer je een kind krijgt, bijvoorbeeld.

Nu mijn lichamelijk overleven van post-COVID voorbij is en er onverwacht geen kinderen aan mijn rokken hangen in deze levensfase, is er waanzinnig veel ruimte voor de ‘eigen-ik’.

Ik raak ervan in paniek.
Zal ik je eerlijk zeggen.

Geen vrouw in mijn familielijn heeft ooit zoveel vrijheid gehad zoals ik dat nu heb. Zorgden voor de kinderen, werkten, hielden de boel bij elkaar. Zij gingen door- door-door. En altijd die verantwoordelijkheid dragen. Zij waren niet dodelijk vermoeid of lieten dat misschien niet blijken. Er was simpelweg geen ruimte voor.

Ze gingen door en door en door.

Tot post-COVID leerde niemand mij om stil te staan.
Heb ik ooit een vrouw zien rusten?
Hoezo weet ik dan toch van de eigen-ik?

En nu kan ik er niet meer omheen.

Hoe doe je dit?
In godsnaam.
Gekmakend vind ik het.

En toch is dit nu mijn plek.

Ik heb er niet zelf voor gekozen. Maar het is er. In een soms nog onwennig en vreemd lijf dat tegelijkertijd steeds bekender aan begint te voelen. 

Eigen-ik

Moet het één het ander echt uitsluiten?
Voor nu lijkt het zo.

Dan kan ik maar beter beginnen.

Eigenlijk wil ik….
Eigenlijk ben ik bang dat….
En eigenlijk….
Heb ik zin in pizza.

Hiep hiep hoera voor 34 rondjes om de zon. Wat zullen de komende jaren gaan brengen?

PS. Oja, en als ik dan toch iets mag wensen voor mijn verjaardag, dan is dat het uitkomen van alle ‘eigenlijkjes’ via een vlotte baan mogen gaan. Die hobbels beginnen te vervelen, zal ik je zeggen.

Lees meer
×